دوازدهم بهمن، روزی که امام به کشور برگشت، روزنامه ی کیهان با قطعه شعری از هوشنگ ابتهاج به استقبالش رفت: «در بگشایید، شمع بیارید، عود بسوزید، پرده به یک سو زنید، شاید این از غبار راه دست یافته، آن سفری همنشینِ گمشده باشد». « «بزرگ ترین استقبال تاریخ» برای امام برگزار گردید. اما چند دقیقه […]

دوازدهم بهمن، روزی که امام به کشور برگشت، روزنامه ی کیهان با قطعه شعری از هوشنگ ابتهاج به استقبالش رفت: «در بگشایید، شمع بیارید، عود بسوزید، پرده به یک سو زنید، شاید این از غبار راه دست یافته، آن سفری همنشینِ گمشده باشد». « «بزرگ ترین استقبال تاریخ» برای امام برگزار گردید. اما چند دقیقه از پخش زنده ی مراسم با سرود معروف «ای ایران» نگذشته بود که عکس قطع گردید. در بعضی شهرها مردم تلویزیون ها را شکستند و به خیابان ها ریختند.

عکس ها تلویزیون نشان می داد که جمعیت کثیری به پیشواز امام رفته اند. ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه هواپیما در فرودگاه مهرآباد به زمین نشست. پای پلکان هواپیما در میان استقبال کنندگان جمعی از زنان نیز حاضر بودند. ۹ ۹ و ۴۰ دقیقه داریوش فروهر از هواپیما پایین آمد و لحظاتی بعد امام روی پلکان ظاهر گردید و در میان جمعیت محافظان، سوار بر یک اتومبیل سواری بنز محل را ترک نمود.

ناگهان پخش تلویزیونی مراسم قطع گردید و گوینده اعلام نمود که به سبب مشکل فنی، پخش مراسم مقدور نیست. این اتفاق باعث عصبانیت مردم گردید. با این وجود کارمندان تلویزیون ساعت هایی بعد در ارتباط با روزنامه کیهان اظهار کردند: «ما در اوائل برنامه آرم تلویزیون را به این شکل پخش کردیم که به دست دو شیر، دو گل به جای سرنیزه دادیم و به جای سرود شاهنشاهی، سرود ملی ایران یعنی سرود «ای ایران، ای مرز پر گهر» را پخش کردیم. شورای تٲسیس کننده اتحادیه رادیو تلویزیون بعد از قطع پخش برنامه به واحدهای سیار تلویزیون فرمان داد که مراسم تاریخی را دقیقاً ضبط کنند اما به تلویزیون نیاورند زیرا امکان توقیف و نابود شدن آنان وجود دارد».

به دنبال این اتفاق در بعضی شهرها من جمله همایونشهر اصفهان (خمینی شهر) و آبادان، مردم که بعضی از آنان کفن پوش بودند به خیابان ها ریختند و عده ی زیادی برای سفر به تهران آماده گردیدند.

مردم از محل ورود امام به کشور، یعنی فرودگاه مهرآباد، تا محل سخنرانی او در بهشت زهرا زنجیره ی انسانی تشکیل دادند و این مسیر سی وسه کیلومتری را با گل های سرخ و سفید زینت دادند. در طول مسیر گروه های سیاسی متفاوت با پلاکاردها و شعارهای خاص خود به استقبال امام رفتند.

هزاران نفر از شب قبل در مسیر ورود امام خوابیده بودند و در نخستین ساعات آزادشدن عبورومرور صدها استقبال کننده در هوای سرد صبحگاهی تهران در اطراف میدان به نماز ایستادند و داد «الله اکبر» سر دادند.

خبرنگار کیهان نوشته «امام هنگام ورود گریه می کرد». رهبر کبیر انقلاب در میان اسکورت صدها محافظ به سمت بهشت زهرا راهی گردید. نخستین پیام امام به مردم این بود که «فقط قدم اول برتری را برداشته ایم».

قضات دادگستری شاهنشاهی در رشت دست از کار کشیده بودند و کارکنان زیادی از شرکت های دولتی هم در اعتصاب بودند. کارمندان و کارکنان زیادی از شرکت های دولتی، پزشکان و روحانیون در شهرهای متفاوت همبستگی خود با قیام مردم را اعلام نمودند.

فضای «انقلاب» و «انقلابی گری» طوری در سراسر کشور حاکم شده بود که هر کس به نحوی کوشش می کرد التزام خود به آرمان های انقلاب اسلامی را نشان دهد و خود را در جرگه ی انقلابیون جای دهد. یک شهروند خانم به نام فریده رجایی در ارتباط با روزنامه ی کیهان اظهار کرد: «من در جنوب شهر زندگی می کنم. روز گذشته برای کاری به اطراف میدان مخبر الدوله آمده بودم و روسری به سر نداشتم. درست هست که ما انقلاب کردیم اما آیا این حرکات درست و منطقی هست؟».

۱۲ از طرف دیگر به دنبال حرکت نیروهای زرهی در تهران، بر اثر تیراندازی مأمورین دو نفر کشته و هشت نفر مجروح گردیدند.

درهمین روز تحصن، تظاهرات و راهپیمایی در شهرهای متفاوت ایران برپا بود. در تویسرکان مردم برای تجلیل از شهدا راهپیمایی کردند، در رودبار قصران مردم در تظاهراتشان خواستار استعفای نماینده ی شهر گردیدند، در ملایر مردمی که خواستار برکناری دولت بختیار بودند به کشتارها اعتراض کردند، در همدان تظاهرکنندگان خواستار تشکیل «جمهوری دموکراتیک اسلامی» به رهبری امام خمینی گردیدند، در بابل برای تجلیل شهدای انقلاب راهپیمایی کردند، در اقلید و سبزوار و بم و کرج، مردم بر علیه دولت راهپیمایی کردند و در میبد تظاهرکنندگان از آیت الله خمینی پشتیبانی کردند.

فرماندار نظامی تهران هم اعلام نمود بمناسبت برگشت حضرت آیت الله العظمی امام خمینی به وطن، به تقاضای تعدادی از همشهریان و تصویب دولت، راهپیمایی و اجتماعات به نحوی که باعث هیچ گونه درگیری و عملیات مخل نظم عمومی نشود، تا سه روز مجاز می باشد.

ایسنا – میثم خدمتی

دبیر: حسام الدین قاموس مقدم

انتهای پیام