خبرنما
69 بازدید ۱۳۹۷/۰۶/۱۰

بعضی مسئولین به پاس خدماتشان رانت را حق خود می دانند

سوالم از این اشخاص این هست که آیا تکلیف شان محدود به انتشار عمومی مُشتی مدعا و تهمت در جامعه هست و هیچ تکلیفی برای عرضه سندهای مدعیات شان به محاکم صالحه ندارند؟

تفضیل اظهار کرد وگوی خبرگزاری دانشجوهای ایران با حجت الاسلام مهدی شیخ نماینده مردم تهران در مجلس و عضو کمیسیون فرهنگی مجلس را در ادامه بخوانید.

****غیبت کردن، تهمت زدن و بهتان زدن در جمهوری اسلامی راحت هست و هزینه ای هم ندارد و شاهدیم که بعضی نمایندگان روحانی مجلس نیز از این مسئله مستثنی نیستند. این آقایان ادعاهایی را در رسانه ها و تریبون رسمی مجلس و رسانه ها در مورد داشتن گرین کارت آمریکایی ۲۵۰۰ مسؤول و وجود میلیاردها دلار دارایی های آقازاده ها در آمریکا مطرح می این آقایان ادعاهایی را در رسانه ها و تریبون رسمی مجلس و رسانهکنند که هیچ سندی برای آن عرضه نداده اند. به چه سبب هیچ مرجعی در قوه مقننه یا قوه قضاییه وجود ندارد که از این آقایان سؤال کند و سند مدعیات آنان را طلب کند؟

به چه سبب هیچ مرجعی در قوه مقننه یا قوه قضاییه وجود ندارد که از این آقایان سؤال کند و سند مدعیات آنان را طلب کند؟نظام در مسئله اخلاق سیاسی باید جدی تر بایستد. نظام نسبت به بعضی حرکات سیاسی سر سوزنی تحمل نمی کند ولی یک دفعه خواهید دید که از مسائل این چنینی به سادگی می گذرد. اینکه در کشور فساد هست، تردیدی نیست. اینکه در بعضی مسئولین و در جامعه فساد هست، تردیدی نیست. در اینکه رانت، ارتباط و فساد در گمان بعضی مسئولین حق مسلم دانسته می شود هم تردیدی نیست.

نرمال رانت خواری یا به عبارت روشن تر مخصوص خواری های بعضی مسؤولان، نرمال ضعیفی دارد. در یک کشور اروپایی یک مقام مسؤول وقتی با گوشی دولتی به همسر خود زنگ می زند به عنوان سوء استفاده از ابزارها دولتی تلقی می شود و ملزم به استعفاء می شود اما در جامعه ایرانی اگر یک مقام مسؤولی به طور مثال با بودجه دولتی بلیط هواپیما بگیرد و بهمراه خانواده به عزیمت تفریحی برود، هیچ اشکالی ندارد و حتی چنین چیزی را حق خود می داند چون که معتقد هست برای نظام کار می کند.

طبق معمول در جهان سوم سطح استانداردها نسبت بویژه خواری ها، ضعیف هست و در کمال خوشبختی در کشور ما حساسیت جامعه نسبت بویژه خواری مسؤولان شان بالاست که نشان از بیداری و هوشیاری جامعه ایرانی دارد مسئله ای که در بعضی کشورهای در حال توسعه کمتر دیده می شود. به نظر می آید در این کشورها مفاسد و مخصوص خواری ها به پدیده ای عادی مبدل شده و به همین سبب مردم نسبت به آن هیچ واکنشی ندارند.

به نظر می آید در این کشورها مفاسد و مخصوص خواری ها به پدیده ای عادی مبدل شده و به همین سبب مردم نسبت به آن هیچ واکنشی ندارند. از نظر فرهنگی باید برای مسؤولان کشور جا بیفتد که مخصوص خواری و رانت «حقی» نیست که اگر از آن استفاده نکردند، چیزی را از دست داده باشند. البته نحوه مواجهه نظام با مخصوص خواری ها بر دو گونه هست. در نوع اول، آن را می پذیرد و آغاز به مقابله با آن می کند اما در نوع دوم آن را می پذیرد ولی تسلیمش می شود.

** اتهام و تهمت به مقام های پاک دست نظام از منظر اجتماعی و سیاسی چه تبعاتی برای نظام سیاسی دارد؟

متاسفانه در بعضی مورد ها آدم گمان می کند پذیرش وجود مخصوص خواری و رانت در نظام جمهوری اسلامی به معنای «تسلیم شدن» و «ضعف» هست در حالی که نشانه سلامتی فرد و جامعه، حساسیت نسبت بویژه خواری، رانت و فساد هست. وقتی هر کس هر چیزی به ذهنش بیاید بدون تحقیق و فکر به زبان جاری کند دستخوش تهمت می شود و از نظر اجتماعی حساسیت عمومی جامعه را نسبت به قبح یک فعل بد و مذموم از بین می برد که خود مفسده انگیز و فسادزاست. البته مجلس برای طرح چنین مسائلی برای خود قواعد و حساسیت هایی دارد که در سایر قوا چنین قواعدی وجود ندارد. یک نماینده باید بتواند به صورت آزاد سخنانش را بیان کند و هیچ دادگاهی نباید از او سند بخواهد در غیر این صورت هیچ نماینده ای توان ندارد صحبت کند. اگر ساز و کار محکم و قاطعی برای برخورد با نمایندگان به وجود آید بعدها مشکلات و مفسده های دیگری به دنبال خواهد داشت.

به نظر بنده راه حل این مشکل آن هست که خودِ نماینده اخلاق مدار شود و هر سخنی را به زبان جاری نکند یا هر اقدامی را مرتکب نشود.

چا اگر خواهان مراسمی قوی هستیم نماینده باید بتواند حرفش را به صورت آزاد بزند و نباید نماینده را محدود کرد. اگر ساز و کار محکم و قاطعی برای برخورد با نمایندگان به وجود آید بعدها مشکلات و مفسده های دیگری به دنبال خواهد داشت. لش هایی در جامعه داریم که برای بر طرف کردن آنان، ساز و اقدامات موجود جوابگو نیست. اما باید با مسؤول تهمت زننده ای که سبب و سند محکمه پسندی برای ادعاهایش ندارد، برخورد شود اگر مدرک و سندی هم دارد باید از وی پرسیده شود که به چه سبب به جامعه و دستگاه های مسؤول عرضه نمی دهند؟ سوالم از این اشخاص این هست که آیا تکلیف شان محدود به انتشار عمومی مُشتی مدعا و تهمت در جامعه هست و هیچ تکلیفی برای عرضه سندهای مدعیات شان به محاکم صالحه ندارند؟ آیا این مشی با مروت، جوانمردی،  انسانیت و اخلاق مغایر نیست؟

در مردم و مسؤولان داعیه های لازم برای حل مشکلات و چالش ها وجود ندارد اما فضای رسانه ای با ارتقا حساسیت ها نوعی «باید» و «اجبار» را برای واضح سازی ایجاد نموده که باید همین مسیر را شجاعانه و متعادلانه دنبال کند. وقتی در رسانه ها جسارت سؤال کردن و توضیح خواستن از مسؤولان وجود دارد باید مسؤولان نیز جسارت مستند حرف گفتن و توضیح دادن را دارا باشند. اما باید با مسؤول تهمت زننده ای که سبب و سند محکمه پسندی برای ادعاهایش ندارد، برخورد شود اگر مدرک و سندی هم دارد باید از وی پرسیده شود که به چه سبب به جامعه و دستگاه های مسؤول عرضه نمی دهند؟ سوالم از این اشخاص این هست که آیا تکلیف شان محدود به انتشار عمومی مُشتی مدعا و تهمت در جامعه هست و هیچ تکلیفی برای عرضه سندهای مدعیات شان به محاکم صالحه ندارند؟ آیا این مشی با مروت، جوانمردی،  انسانیت و اخلاق مغایر نیست؟البته در کمال خوشبختی رسانه ها در جامعه امروز ایران علی رغم ایراداتی که به عملکردشان وارد می دانم در مسئله «شفافیت» خوب عمل کرده اند. مسؤولانی که فاسد می باشند به سبب به خطر افتادن منفعت های شان با هر نوع شفافیتی مخالف می باشند. اعتقاد دارم طیف گسترده ای از مسؤولان و سیاسیون سالم کشورمان نیز به سبب نگاه و اندیشه خاصی که دارند به مردم اعتقاد داشته و به دنبال واضح سازی می باشند.

** آیا آزادی بیان نمایندگان با حرف موخر حجت الاسلام محسنی اژه ای که گفته بود «هر نماینده ای که مدعایی دارد باید سند ادعاهایش را به قوه قضاییه عرضه کند» دچار اختلال نمی شود و این جمله معاون اول قوه قضاییه نوعی تهدید نمایندگان مجلس و مداخله در کار قوا به حساب نمی آید؟ مرز بین آزادی بیان نماینده و اجتناب از انتشار تهمت و کذب و بی اخلاقی در جامعه چیست؟

اگر رسانه ها نبودند دو دسته از مسؤولان هرگز اذن شفافیت نمی دانند. اگر حاکمیت به این شکل به این مسائل ورود نماید امنیت نمایندگان و آزادی عقیده، آزادی بیان و مصونیت نماینده دچار اختلال می شود و خطر امنیتی شدن جامعه تشدید می شود. دسته ای از آنان ذاتا و شخصیتا میانه ای با واضح عمل کردن ندارند و دسته دیگر نیز شفافیت را باعث رسوایی و نرسیدن به اغراض منفعت طلبانه و مفسده انگیزانه شان می دانند. مسؤولانی که فاسد می باشند به سبب به خطر افتادن منفعت های شان با هر نوع شفافیتی مخالف می باشند.

** مسؤولان قضایی و امنیتی بدانند که مراسمی، مجلس هست که نماینده اش نترسد و به صورت آزاد حرف بگوید حتی امکان دارد نماینده ای عامدانه تهمت ها و ادعاهایی را نسبت به فرد یا افرادی مطرح نماید اما ورود قضایی و امنیتی به نحوی که دیگر نمایندگان جرات اظهار نظر نداشته باشند لطمه و آسیب های بسیار بیشتری به دنبال دارد. وقتی که جامعه مشکل اقتصادی پیدا می نماید انتشار تصویرهایی از خنده نشست سران قوا چقدر باعث آزرده شدن مردم از مسؤولان و بدبینی آنان به نظام می شود؟ مردم ناراحتی شان را بی پرده و بدون تعارف زیر  کامنت های خبر ها و عکس ها منتشر گردیده در صفحه توییتر مسؤولان ارشد نظام و بخش مولتی مدیای خبرگزاری ها بیان می اگر حاکمیت به این شکل به این مسائل ورود نماید امنیت نمایندگان و آزادی عقیده، آزادی بیان و مصونیت نماینده دچار اختلال می شود و خطر امنیتی شدن جامعه تشدید می شود. چه باید کرد تا مسؤولان به این مسئله حساس و بسیار مهم، توجه کنند؟

به نظر بنده باید افکار عمومی که  رسانه ها در صدر آن می باشند یا هیات نظارت بر مشی نمایندگان یا کمیسیون اصل ۹۰ قانون بنیادی که مسؤول رسیدگی به شکایت از قوای سه گانه هست باید با نمایندگان تهمت زننده برخورد نمایند. نتیجه این نوع برخورد، توان دارد رای ندادن مردم در دور بعد انتخابات مجلس به این اشخاص باشد ضمن اینکه کسانی که به آنان نا عدالتی شده هست حق طرح شکایت در دادگاه ها را دارند. ** از شیخ هادی نجم آبادی پرسیدند:  کدام موسیقی حرام هست؟ جواب داد: آن موسیقی حرام هست که از صدای کشیده شدن کفگیر بر ته دیگ پلو همسایه، غنی برخیزد و به گوش اطفال گرسنه همسایه فقیر برسد. این مسئله نشان می دهد که این اشخاص نه فقط با اصل نظام  بلکه با انسانیت و اخلاق هم مشکل دارند.

وقتی که جامعه مشکل اقتصادی پیدا می نماید انتشار تصویرهایی از خنده نشست سران قوا چقدر باعث آزرده شدن مردم از مسؤولان و بدبینی آنان به نظام می شود؟ مردم ناراحتی شان را بی پرده و بدون تعارف زیر  کامنت های خبر ها و عکس ها منتشر گردیده در صفحه توییتر مسؤولان ارشد نظام و بخش مولتی مدیای خبرگزاری ها بیان میکنند. این اشخاص و جریان ها در بخشی مورد ها موفق شده اند با چسباندن زمین و زمان به یکدیگر فضای عمومی جامعه را به سمتی سوق دهند که قسمتی از مردم بویژه قشر خاکستری جامعه که نظام را نپذیرفته اند یا فشارهای اقتصادی باعث بی اعتمادی شان به نظام شده با آنان معیت کرده و  در اماکن و مراسم های عمومی  صحبت ها و شعارهایی دهند که گویا این بخش از جامعه با «انسانیت» و «اخلاق» مشکل دارد.

چه باید کرد تا مسؤولان به این مسئله حساس و بسیار مهم، توجه کنند؟اصل قضیه را پذیرفته ام اما باید توجه داشت که طی ماه های موخر بعضی جریان های ضد انقلاب با حساب های کاربری غیرواقعی به نام مردم در سایت های مقام های ارشد نظام کامنت های تندی می گذارند. این مسئله باعث انفعال بیشتر مسؤولان نظام شده هست. زیر پستی که در توییتر در مورد کشتن عام کودکان یمنی گذاشتم شاهد فحاشی، بی احترامی و فحش به مسؤولان از صدر تا ذیل نظام بودم. افکار عمومی با وجودی که به سبب مشکلات اقتصادی و سوء مدیریت ها از دست مسؤولان نظام دلخور می باشند اما به طور مثال در قضیه برجام تیر خلاص را به غرب زدند در کنار مسؤولان شان ایستادند.

سیاست زدگی بعضی مسؤولان باعث شکل گرفتن برخوردهای دوگانه با فساد و مصادیق آن شده هست به دیگر بیان مسؤولان چشم بر مفاسد خط و جناح خود می بندند ولی اگر فساد ذی ربط به خط و جناح مقابل شان باشد حتی به ادعاها، تهمت ها و کذب های اثبات نشده، دامن می زنند و این مشی به مبحث مقابله و برخورد با فساد، بسیار لطمه می زند.

این مسئله نشان می دهد که این اشخاص نه فقط با اصل نظام  بلکه با انسانیت و اخلاق هم مشکل دارند. اگر مردم متوجه شوند در یک جریان سیاسی، فاسد وجود دارد آن جریان را کنار می گذارند ولو اینکه دستگاه های نظارتی با جریان فاسد سیاسی همسوی خودشان برخورد نکنند و با جریان سیاسی حریف اشد برخورد را دارا باشند، فهم و بیش سیاسی مردم بسیار عمیق هست.

وقتی کامنت های این چنینی زیر پست مسؤولی گذاشته می شود، دیگران نیز جرات انتشار پست در صفحات شخصی شان را از دست می دهند و آرام آرام فضای سایبری را به سمتی که دوست دارند، هدایت می کنند. این اشخاص و جریان ها در بخشی مورد ها موفق شده اند با چسباندن زمین و زمان به یکدیگر فضای عمومی جامعه را به سمتی سوق دهند که قسمتی از مردم بویژه قشر خاکستری جامعه که نظام را نپذیرفته اند یا فشارهای اقتصادی باعث بی اعتمادی شان به نظام شده با آنان معیت کرده و  در اماکن و مراسم های عمومی  صحبت ها و شعارهایی دهند که گویا این بخش از جامعه با «انسانیت» و «اخلاق» مشکل دارد. این مسئله بسیار بد هست و در مسیر مقابله با فساد مانع ایجاد می کند. ولی همین جریان ها حتی به تهمت هایی که بر علیه جریان حریف مطرح می شود با علم به اینکه این تهمت ها صحیح نیست چشم بسته می پذیرند و به فضای اتهامی بر علیه حریف دامن می زنند و این برای مقابله با فساد بسیار بد هست.

 ** خارج شدن تقاضای تحقیق و تفحص از شهرداری تهران از دستور کار نمایندگان هم در مجلس قبل و هم در مجلس فعلی مصداق مسئله ای بیان شده هست؟

در جنگ نرمی که مقام معظم رهبری از آن نام می برند، خبرگزاری هایی مشابه ایسنا و ایرنا مسؤولیت مراقبت از جامعه و نظام را در کنار انتشار خبر ها درست عهده دارند. نمایندگان مجلس نباید به مفاسد با چشم سیاسی ببینند، فساد قطعا ریشه نظام را می خشکاند و هیچ تخلفی به اندازه فساد به نظام، جامعه، حکومت و مردم ضربه نمی زند. اگر اهل توجه به منفعت های مردم باشیم نباید در راه مقابله با فساد ملاحظه کاری و مماشات کنیم اما اگر جزء آن دسته هستیم که فقط حکومت برایمان مهم باشد، تن به مفاسد و مظالم می دهیم و موقع رسیدگی به مفاسد، سراغ مفسدان جریان حریف می رویم و با جریان همسو و مفاسد عدیده و عمیق شان که در حال خشکاندن ریشه های نظام می باشند، کاری نداریم. به نظر بنده سیطره رسانه ها بر این فضا باید به حدی باشد که بتوانند موجی که این اشخاص ایجاد می کنند که قطعا خیرخواه جامعه نبوده لکن در جهت دشمنان مردم حرکت می نمایند را مدیریت کنند. در روز رای گیری مجلس دهم برای خارج شدن تحقیق و تفحص از کارکرد شهرداری تهران نیز نمایندگان بسیاری را نگاه کردم که تنها رای سیاسی دادند در حالی از نزدیک مطلعم با فساد میانه خوبی ندارند ولی با رای سیاسی به این قبیل امور کشور، آخرت خود را تباه می کنند.

** تعیین تکلیف هر چه تندتر لایحه شفافیت در دولت و مجلس چقدر در مهار مفاسد کارگزاران نظام مؤثر هست گذشته از آن، ادبیات فاخر چهره های سیاسی و جریان های منسوب به آنان چقدر در فروکش کردن فضای اتهام و بهتان مؤثر هست؟

البته غالب مردم ایران هوشیار می باشند و به این اشخاص اعتمادی ندارند. افکار عمومی با وجودی که به سبب مشکلات اقتصادی و سوء مدیریت ها از دست مسؤولان نظام دلخور می باشند اما به طور مثال در قضیه برجام تیر خلاص را به غرب زدند در کنار مسؤولان شان ایستادند. اگر دولت الکترونیک به صورت جامع اتفاق افتد بیشتر از ۹۰ درصد شفافیت رقم می خورد البته علاوه بر دولت الکترونیک  تدوین لایحه شفافیت توسط دولت و اجرایی شدن سایر قوانین بازدارنده و کنترلی کشور نیز به قضیه شفافیت کمک می کند.

در تحقیق و تفحص هایی که تخلف های و مفاسدش به اثبات دست یافته و در صحن علنی مجلس قرائت شده شاهدیم که نمایندگانی که حتی زندگی سالمی دارند به انجام تحقیق و تفحص رای نمی دهند چون خیال می کنند با این کار دامن جناح سیاسی شان، آلوده نمی شود در حالی که همه جریان ها و جناح های سیاسی باید خط قرمزشان را مقابله با فساد معین نمایند اما جریانات سیاسی یقین دارا باشند مردم به جریان های کاردان، سالم و پاکدست رای می دهند. اگر مردم متوجه شوند در یک جریان سیاسی، فاسد وجود دارد آن جریان را کنار می گذارند ولو اینکه دستگاه های نظارتی با جریان فاسد سیاسی همسوی خودشان برخورد نکنند و با جریان سیاسی حریف اشد برخورد را دارا باشند، فهم و بیش سیاسی مردم بسیار عمیق هست. در مقابله با فساد گاهی شاهد رفتارهای دوگانه از سوی بعضی مسؤولان هستیم. سیستم سازمان ثبت احوال، سیستم ثبت سندهای و املاک کشور و پایگاه داده سازمان امور مالیاتی به دولت الکترونیک متصل شده هست اما اگر شهرداری، نیروی انتظامی و قوه قضاییه به دولت الکترونیک نپیوندند انگار هیچ اقدام موثری برای فعال شدن دولت الکترونیک انجام نشده هست.

** مسؤول کلیدی خارج شدن دولت الکترونیک از بن بست کیست و آیا استفساریه دولت از مجلس باعث تمکین قوه قضاییه می شود؟

متاسفانه شخصیتهای حزبی که اتفاقا زندگی سالمی هم دارند وقتی به جریان سیاسی خود می رسند با وجودی که می دانند جریان سیاسی خود دستخوش چه فسادها و بداخلاقی هایی می باشند به جای محکومیت رفتارهای بد آنان، سکوت می کنند. این مسئله بسیار بد هست و در مسیر مقابله با فساد مانع ایجاد می کند. یقینا با جواب مجلس به این استفساریه تکلیف قوه قضاییه روشن می شود و این قوه نیز موظف به اجرای قانون مصوب مجلس هست و مشکل حل می شود.

** به نظر شما مجلس با در فرمان قرار دادن استیضاح وزرا اولویت هایش را گم نکرده هست؟ آیا طراحان استیضاح وزرا به دنبال تشدید فشارهای سیاسی بر دولت می باشند؟

متاسفانه تقاضای تحقیق و تفحص از شهرداری تهران در دولت نهم با یکی دو رای از دستور کار خارج گردید و علاوه بر این در مجلس دهم نیز از دستورکار خارج گردید. نمایندگان مجلس نباید به مفاسد با چشم سیاسی ببینند، فساد قطعا ریشه نظام را می خشکاند و هیچ تخلفی به اندازه فساد به نظام، جامعه، حکومت و مردم ضربه نمی زند.

** مقابله با فساد باید اولویت اول دستگاه های حکومتی باشد. چهره هایی از هر دو فراکسیون اصولگرایان بهمراه بعضی از اعضای فراکسیون امید به دنبال انجام استیضاح و طرح سؤال از رییس جمهور بودند.

در روز رای گیری مجلس دهم برای خارج شدن تحقیق و تفحص از کارکرد شهرداری تهران نیز نمایندگان بسیاری را نگاه کردم که تنها رای سیاسی دادند در حالی از نزدیک مطلعم با فساد میانه خوبی ندارند ولی با رای سیاسی به این قبیل امور کشور، آخرت خود را تباه می کنند. تا پیش از فرستاده شدن لایحه شفافیت دولت به مجلس، نمی دانیم جزییات آن چیست اما مجلس مصوبات خوبی برای شفافیت داشته هست که با اهمیت ترین آن «دولت الکترونیک» هست اما متاسفانه تلقی بعضی قوا و دستگاه ها از دولت الکترونیک، «قوه مجریه الکترونیک» هست در حالی که «دولت» به معنای «حکومت» هست پس هم شهرداری ها، هم قوه قضاییه و هم نیروی انتظامی باید سیستم های خود را به دولت الکترونیک متصل کنند. قوه قضاییه گمان می کند چون قوه مستقلی هست پس اگر به دولت الکترونیک ملحق شود بحث استقلالش به شکلی زیر سؤال می رود. بنده خودم این مسئله را چندین بار با مسئولان ارشد دولت به صورت شفاهی مطرح نمودم اما متاسفانه جواب اقناعی نداشتند اگر دولت الکترونیک به صورت جامع اتفاق افتد بیشتر از ۹۰ درصد شفافیت رقم می خورد البته علاوه بر دولت الکترونیک  تدوین لایحه شفافیت توسط دولت و اجرایی شدن سایر قوانین بازدارنده و کنترلی کشور نیز به قضیه شفافیت کمک می کند. بنده قصد دارم از دستگاه هایی که قصد ملحق شدن به دولت الکترونیک را ندارند، سؤال کنم. این نمایندگان بعد از صحبت با وزرا یا رییس جمهور به حجت شرعی و قانونی می رسند و امضایشان را پس می گیرند اما متاسفانه تعدادی با طرح این شایعه و تهمت که «نمایندگان پول گرفته اند» بر علیه آنان فضاسازی می کنند که مشی ناحقی هست . وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تاکید دارد از نظر زیر ساخت های سخت افزاری و نرم افزاری سیستم دولت الکترونیک هیچ نقصی ندارد. طبق گزارش مسئولان ارشد این وزارتخانه شهرداری، نیروی انتظامی و قوه قضاییه که فراگیرترین و مهم ترین دستگاه هایی می باشند که با ارباب مراجعه سر و کار دارند برای ملحق شدن به دولت الکترونیک، مقاومت می کنند. سیستم سازمان ثبت احوال، سیستم ثبت سندهای و املاک کشور و پایگاه داده سازمان امور مالیاتی به دولت الکترونیک متصل شده هست اما اگر شهرداری، نیروی انتظامی و قوه قضاییه به دولت الکترونیک نپیوندند انگار هیچ اقدام موثری برای فعال شدن دولت الکترونیک انجام نشده هست. مشکل بنیادی کشورمان این هست که بازخورد قوانین تصویب شده و مشکلاتی که در در خلال اجرا از نظر شکلی و محتوایی به وجود می آورد با هدف رفع کردن چالش ها و مسائل به وجود آمده، کاوش نمی شود. متاسفانه وقتی در تهمت زدن باز می شود هیچ کس از تهمت مصون نمی ماند.

**طبق آیین نامه قدیم مجلس تا وقتی که پای طرح استیضاح حتی یک امضا هم باشد، امکان از فرمان خارج شدن استیضاح وجود ندارد.

در همین دولت الکترونیک هم، دولت به عنوان مسؤول کلیدی می توانست استفساریه به مجلس بدهد و از مجلس بپرسد آیا دولت الکترونیک دربردارنده قوه قضاییه، شهرداری و ناجا می شود یا خیر. طبق نظر رییس مجلس برای اجرای آیین نامه جدید، باید مدتی بگذرد اما تا آن زمان آیین نامه فعلی اجرا می شود.

**به باور دولت، تغییر ساختار وزارتخانه ها و تفکیک وزارتخانه های صنعت، معدن و تجارت و تعاون، کار و رفاه اجتماعی می توانست باعث کاراتر شدن دولت شود اما این تلقی دولت از سوی مجلس با مخالفت مواجه گردید و در عوض استیضاح وزرا، پر زورتر به جریان افتاد، آیا این کنش و عکس العمل مجلس و دولت به آرام شدن نابسامانی های اقتصادی ختم می شود؟

یقینا با جواب مجلس به این استفساریه تکلیف قوه قضاییه روشن می شود و این قوه نیز موظف به اجرای قانون مصوب مجلس هست و مشکل حل می شود. بنده اسمی از نماینده ها و جریان هایی که دنبال استیضاح وزرا می باشند، نمی برم. البته آشکار هست، نمایندگان مخالف دولت همیشه با طرح ها و لوایحی که خواست دولت و بعضی نمایندگان را تامین می کند به صورت جریانی، مخالفت می کنند.

همین قدر بگویم که تعدادی در مجلس هم با اصرار و رودربایستی قرار دادن نمایندگان برای استیضاح وزرا امضا جمع می کنند و هم در مجلس به شکلی فضاسازی می کنند که هیچکدام از نمایندگان امضاکننده امضایش را پس نگیرد. به همین سبب اعتقاد دارم رای مخالف آقایان به تفکیک وزارتخانه صنعت، معدن و تجارت و تعاون، کار و رفاه اجتماعی «سیاسی» بود نه «کارشناسی».

** به چه سبب همان گونه که مجلس توان دارد از وزرا و رییس جمهور سؤال کند یا با استیضاح، برکنارشان کند، ساز و کار مانندی در قانون انتخابات یا آیین نامه داخلی مجلس برای برکناری نمایندگانی که بجز لابی و منفعت شخصی، کاری در مجلس انجام نمی دهند، وجود ندارد؟ 

** اما به نظر می آید استیضاح وزرا جدی تر از این قضیه باشد. چهره هایی از هر دو فراکسیون اصولگرایان بهمراه بعضی از اعضای فراکسیون امید به دنبال انجام استیضاح و طرح سؤال از رییس جمهور بودند. در مسئله سؤال از رییس جمهور مجلس از روحانی گلایه داشت و گلایه اش هم به حق بود. با پیشرفتی که در مسائل اجتماعی به وجود آمده، می شود به این سمت حرکت کرد و جامعه امروزی توان دارد آرام آرام به این سمت حرکت کند ولی تزلزل در ارکان حکومت معضلی هست که ثبات و ساختار حکومت بهم خواهد ریخت و به همین سبب هست که در سایر کشورهای دنیا نیز چنین ساز و کاری حدس نشده هست.

** دولت و رییس جمهور قادر نبوده اند ارتباط خوب و موثری با مجلس تنظیم کنند. به نظر شما برای فراگیر کردن نشاط در جامعه دستگاه های اجرایی چه مسئولیتی دارند و به چه ساز و کارها و تسهیلاتی احتیاج هست؟ آیا برپایی کنسرت های خیابانی یا حضور خانواده ها در استادیوم ها  برای دیدن مسابقات ورزشی توان دارد به عنوان مصادیقی برای فراگیر کردن نشاط در جامعه باشد؟

این را مکررا مجلس به دولت تذکر داده هست. بنده خودم این مسئله را چندین بار با مسئولان ارشد دولت به صورت شفاهی مطرح نمودم اما متاسفانه جواب اقناعی نداشتند.   همه جریانات سیاسی مجلس از این مشی دولتمردان گلایه دارند حتی خود دولتمردان هم از این وضع گلایه دارند اما توان ندارند این مشکل را در دولت حل نمایند. البته این حق نمایندگان هست که بعد از امضای استیضاح یا سؤال، امضایشان را پس دریافت کنند. به صورت مثال احساس فقر و ناامنی از خودِ فقر و ناامنی بدتر هست و اگر این مسئله بدرستی مدیریت نشود روح و روان جامعه از بین می رود

این نمایندگان بعد از صحبت با وزرا یا رییس جمهور به حجت شرعی و قانونی می رسند و امضایشان را پس می گیرند اما متاسفانه تعدادی با طرح این شایعه و تهمت که «نمایندگان پول گرفته اند» بر علیه آنان فضاسازی می کنند که مشی ناحقی هست . احساس فقر روان مردم را از بین می برد در حالی که این فضا باید مدیریت شود.

چگونه وقتی نماینده ای پای برگه استیضاح را امضا می کند نمی گویند پول گرفته که امضا کرده اما وقتی نماینده ای امضایش را از پای استیضاح برمی دارد بیان می کنند «پول گرفته»؟ وقتی چنین رویه در مجلس مُد شود وزیر هم می گوید نمایندگان استیضاح کننده فلان امتیاز را از بنده طلب نمودند و من هم ندادم پس اکنون استیضاح می شوم. فضا، فضای بدی هست. نباید کاری کنیم که روح و روان مردم آسیب زده شود.

با این فضاسازی ها جز از کار انداختن ساختار نظارتی مجلس، نتیجه دیگری حاصل نمی شود. متاسفانه وقتی در تهمت زدن باز می شود هیچ کس از تهمت مصون نمی ماند. طبق نظر رییس مجلس برای اجرای آیین نامه جدید، باید مدتی بگذرد اما تا آن زمان آیین نامه فعلی اجرا می شود. با وجودی که مراجع معظم تقلید در باب موسیقی هر کدام نظارت متفاوتی دارند اما در حوزه اجتماعی و حکومتداری ملاک کار، فتوای ولی فقیه هست.

به عنوان عضوی از کمیسیون مشترک تغییر ساختار دولت، مجلس باید به تغییر ساختار دولت دست کم در بعضی وزارتخانه ها رای می داد چون ادغام در بعضی وزراتخانه ها، کار خطایی بود. این مسئله حتی توسط مقام معظم رهبری، رییس جمهور و مسئولان اجرایی مستقیم و غیرمستقیم مورد تاکید جای گرفت اما از اینکه به چه سبب مجلس با آن مخالفت کرد در تعجبم. البته آشکار هست، نمایندگان مخالف دولت همیشه با طرح ها و لوایحی که خواست دولت و بعضی نمایندگان را تامین می کند به صورت جریانی، مخالفت می کنند. به نظر می آید آقایان «سوراخ دعا» را گم کرده اند.

جالب هست بدانید که نماینده ها و جریانات سیاسی مجلس که در مقابل تغییر ساختار دولت به دستاویز بسط ساختار دولت بشدت مقاومت می کردند هیچ مقاومتی در مقابل تشکیل وزارت گردشگری نکردند و لایحه تشکیل این وزارتخانه در مجلس با دست کم مخالفت به تصویب رسید اما به چه سبب؟ چون توان دارند در حوزه گردشگری و صنعت های دستی هم  از وزیر سؤال کنند اما نظر موافقی برای تفکیک وزارتخانه ها از یکدیگر ندارند. به همین سبب اعتقاد دارم رای مخالف آقایان به تفکیک وزارتخانه صنعت، معدن و تجارت و تعاون، کار و رفاه اجتماعی «سیاسی» بود نه «کارشناسی». مردم توان ندارند قبول کنند که چنین رفتارهایی از افرادی سر می زند که داعیه دار اسلام و مسلمانان می باشند.

چنین ساز و کاری در دنیا معمول نیست. تنها راه نظارت بر کارکرد نمایندگان، هیات نظارت بر مشی نمایندگان و شکایت به کمیسیون اصل ۹۰ قانون بنیادی هست.  استدلال آقایان این هست که این چنین رفتارها ریشه در فرهنگ ایرانی ندارد لکن فرهنگی غربی هست با این وجود قرار هست وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ساز و کار و نحوه انجام این کار را معین نماید.

** هنوز حواشی حضور خانواده ها در استادیوم آزادی برای تماشای مسابقات تیم ملی در جام جهانی از ذهن مردم تهران پاک نشده هست، هر چند که با وساطت رییس جمهور مشکل حل گردید اما آیا این رفتارها باعث وهن نظام، ضربه به حیثیت جمهوری اسلامی و ترویج مخالفت حکومت با خواست عمومی جامعه نیست؟

البته باید به این مسئله هم توجه شود که چهار سال عمر نمایندگی مجلس زمان بسیاری نیست که بخواهد از نظر ساخت حکومت دچار تلاطم و نوسان شود. با پیشرفتی که در مسائل اجتماعی به وجود آمده، می شود به این سمت حرکت کرد و جامعه امروزی توان دارد آرام آرام به این سمت حرکت کند ولی تزلزل در ارکان حکومت معضلی هست که ثبات و ساختار حکومت بهم خواهد ریخت و به همین سبب هست که در سایر کشورهای دنیا نیز چنین ساز و کاری حدس نشده هست. ** یکی از مراجع تقلید تصریح کردند «جامعه به نیروهای امنیتی احتیاج ندارد لکن به نشاط احتیاج دارد».

به نظر شما برای فراگیر کردن نشاط در جامعه دستگاه های اجرایی چه مسئولیتی دارند و به چه ساز و کارها و تسهیلاتی احتیاج هست؟ آیا برپایی کنسرت های خیابانی یا حضور خانواده ها در استادیوم ها  برای دیدن مسابقات ورزشی توان دارد به عنوان مصادیقی برای فراگیر کردن نشاط در جامعه باشد؟بحث نشاط در جامعه به معنای پخش یک آهنگ برای شاد کردن مردم نیست. اصلا اگر به این سمت حرکت کنیم به مردم و جامعه خیانت شده و به بیراهه رفته ایم. به نظر بنده فراگیر کردن نشاط و شادی در جامعه به خیلی مسائل بستگی دارد. طبعا دیدگاه مخالف ابزارها و دستگاه های مختلفی را تحت مدیریت دارد که از همان طریق برای مردم مشکل به وجود می آورد اما دیدگاه مقابل این اندیشه نیز بیکار ننشسته و از وسیله قانونی در اختیار خود برای غلبه به مخالفت ها با هوشیاری و ذکاوت استفاده می نماید.

** به سبب فشارهای سخت گیرانه خانواده ها از یک سو و شدت گرفتن نابسامانی های اقتصادی از سوی دیگر «ازدواج سفید» بیشتر از گذشته شده هست، برای جلوگیری از بحرانی تر شدن این شرایط و فراهم نمودن شرایط ازدواج ساده جوانان چه باید کرد؟

برای با نشاط کردن مردم باید به مسائل معیشتی، اجتماعی و بهداشت روانی جامعه توجه مخصوص کرد هر چند که به صورت صد در صد نمی شود آنان را حل کرد پس باید دست به مجموعه  اقداماتی زد من جمله مدیریت درست اجتماعی. به صورت مثال احساس فقر و ناامنی از خودِ فقر و ناامنی بدتر هست و اگر این مسئله بدرستی مدیریت نشود روح و روان جامعه از بین می رود. به دنبال تشدید تحریم های آمریکا نرخ اقلام ذی ربط به جهیزیه چند برابر گردید همین مسئله باعث ضعیف تر شدن خانواده ها و دشوارتر شدن شرایط ازدواج جوانان ایرانی می  همانطور که در سؤال بالا به رخدادی تاریخی اشاره کردید که عارفی پرسیدند «کدام موسیقی حرام هست؟» او جواب داد:  آن موسیقی حرام هست که از صدای کشیده شدن کفگیر بر ته دیگ پلو همسایه، غنی برخیزد و به گوش اطفال گرسنه همسایه فقیر برسد، باید بگویم که یکی از معضلات نظام لیبرالیسم در دنیا، استفاده گرایی و سیری ناپذیری اشخاص متمول و پولدار هست.

پیشنهادم این هست که کمیسیون فرهنگی برای چاره یابی مسائل مهمی چون ازدواج و اشتغال جوانان و معضلاتی که متاثر از بی توجهی به نیازهای جنسی و اقتصادی آنان حادث شده هست با وزرای اقتصادی نشست مشترک برگزار کند و بنده قطعا برپایی چنین جلسه ای را پیگیری می کنم.

** فرزندان شما کجا می باشند و به چه کاری مشغولند؟

وقتی قاطبه مردم دستخوش مشکلات معیشتی و درآمدی می باشند اما در خیابان های شهر نوجوانانی با ماشین های آخرین مدل دوردور می کنند یا پخش مستمر برنامه های آشپزی و فیلمهای با صحنه های پر زرق و برق در صدا و سیما، یعنی ترویج احساس فقر در جامعه. احساس فقر روان مردم را از بین می برد در حالی که این فضا باید مدیریت شود. یا در مسئله های اقتصادی و اجتماعی راست و کذب، درست و غلط، مدام گفته می شود سرقت گردید، سرقت گردید اما مصادیق سرقت ها به مردم نشان داده نمی شود، جامعه نسبت به کل حکومت بی اعتماد شده و احساس ناامنی پیدا می نماید که در چه کشور بدی زندگی می کنند. دخترم نیز بدون سهمیه، دانشجوی علوم قرآن و حدیث و خانه دار هست.

** مصوبات کمیسیون فرهنگی در طرح اداره و نظارت بر صدا و سیما نشان از استمرار انحصارات موجود دارد، به چه سبب؟

برای بانشاط کردن جامعه در طراز اول باید هم معیشت و هم روح و روان مردم را بدرستی مدیریت کنیم.

اظهار کرد وگو از هادی فرهنگ زاد

انتهای پیام

منبع:
اشتراک گذاری

ارسال نظر

گرم طلا
گرم طلا2,800,000-700,00080%
مثقال طلا2,800,000-700,00080%
تمام سکه طرح قدیم2,800,000-700,00080%
تمام سکه بهار آزادی2,800,000-700,00080%
سکه نیم بهار آزادی2,800,000-700,00080%
سکه ربع بهار آزادی2,800,000-700,00080%
دلار آمریکا
شاخص بازار بورس